آمه

در نام چیزها که بهری از آن بهری از آن سوی بالا روی دارد/ دوم: در نام چيزهاى پراگنده چون پيغامبران و دينها و كتابها و آنچه بدان ماند و كار آيد.

سروش,روان [رَ/رُ],مينوى [نَ‌],سراى جاويد,سراى سپنج,وخشور [وَ],خنيور [ xanivar ] [ xonivar ],نوى [ nevi ] [ novi ],فرشته [فِ رِ تَ‌/تِ‌],ورشتان,كيش,پى [پَ/پِ ى],دنگ [دَ],كشه [كِ‌ شَ‌],زكاب [زَ],خامه دان [مَ‌/مِ‌],نامه [مَ‌/مِ‌],برنامه,چشم پنام [چَ‌/چِ‌ پَ‌],نسك [نُ‌],نيرنگ [رَ/نَ‌/نِ‌ رَ],فرهست,جدكاره [جَ‌ رَ/رِ],تغوشاك,سرواد,چامه [مَ‌/مِ‌],ارسنگ [ arsang ],دستينه [دَ نَ‌/نِ‌],ترزده,نماز [نَ‌],كنشت [كُ‌/كِ‌ نِ‌],كنيسه [كَ‌/كِ‌ سَ‌/سِ‌],كستى و كشتى,چليپا [ calipā ],زند [زَ],ايارده [ eyārede ] [ ayārde ],كيرخ,سرای جاودان,ايرمان خانه [خا نَ‌/نِ‌],نبى [ nobiyy ],خوالستان [ xālestān ],پازند [زَ](فرهنگ قواس , ج1 , ص6)